“Umudun Öteki Yüzü”

Ancak kafaya takarsanız ve tüm öteki şartlara da sahipseniz (İstanbul’da yaşamak, zaman, sinemaya derin ilgi, vs) görebileceğiniz bir filmden bahsediyoruz.

Adettendir, yönetmenini tanıtayım: Aki Kaurismaki (a’nın üzerine iki noktasını koyamadım). Özetle: 57’li. 37 meslek yılı.. 58 film.. 62 ufak tefek ödül.. Komediyle dramı harmanlama ustası olarak biliniyor.

Film eleştirmeni Banu Bozdemir, üslubu için “mizahi acı” demiş. Yakışmış.

Konu basit: Suriye’li bir mültecinin biraz marjinal günlüğü diyebilir miyim?

Dönüşte yolda düşündüm, neydi bu? Bir kara mizah örneği mi? Gülsem mi, ağlasam mıydı?

Ağır bir köhnelik duygusu. Neredeyse sahnelerde küf kokusu alıyorsunuz. 70’lerde çekilmiş bir dönem filmi gibi ama hayır.. bugün. Bu da aslında mekan duygusu üzerinden seyirciye mesaj; bir tür sinema dili.

Hani Kim Ki Duk filmlerindeki karakterler insansı makineler gibidir. Kısa, net, donuk. Android gibi ruhsuzdurlar. Burada da öyle. Ama bir farkla: Buradaki bir mizah unsuru.

Resmen filmin tadını çıkarmak için bu üsluba alışmak gerekir. Lise müsameresi gibi. Dalga geçercesine stilize.

Her zaman derim, ne varsa üçüncü Dünya sinemasında var. Deli kızın çeyizi🙃